Mesele ne mafê Telîfê yê Mem Ararat e; mesele ew desteserîya ku PKK di li ser saziyên civakî sepandî ye

Di rojên dawî de, nakokiya mafê telîfê ya di navbera hûnermendê hezkirî Mem Ararat û şîrketa KOM Music de ji bo Kurdan bûye mijarek girîng.

Helwesta Mem Ararat bi rastî helwesteke Îbrahîmî bû, hilweşandina pûtan bû. Em nizanin ka ew ê li pişt vê bisekine an na, û mesele dê bi ku ve biçe, lê di dawiyê de mêrxasekê ev pirsî, “Çima em li ber pûtên ku me bi destên xwe çêkirine xwe ditewînin “

Her çend raya giştî meseleyê di çarçoveya KOM Music-Mem Ararat, mafê telîf yê muzîkê de dibîne jî, mesele di rastiyê de pir berfirehtir e. KOM Music ne şîrketek sivîl û serbixwe ye; ew saîzyeke çandî û hunerî ya PKK ê ye. Yanî, Erdal Avcî, kesê berpirsiyarê KOM Music, ne bi înîsiyatîfa xwe, lê li gorî biryarên navendî yên PKK ê tevdigere. Sibê, Erdal dê biçe, û Elî-Welî dê were. Ji ber vê yekê, girîng e ku meriv ji vê sîstemê xilas bibe. Bê guman, Mem Ararat û hunermendên din dê ji ber warên xebata xwe bi Muzîka KOM re mijûl bibin. Lê gava ku em analîz bikin ka çi bi rastî qewimî, dê were dîtin ku pirsgirêka sereke ne sazîya KOM e, lê manîpolîzasyona saziyên ku PKK ê di 30 salên dawî de li Ewropa û Bakurê Kurdistan-Tirkiyê ava kiriye ye.

PKK ê her gav kesên ku ne ji wan ne wekî sîxur û xayîn bi nav kiriye

PKK ê her gav kesên ku ne ji wan ne wekî sîxur û xayîn bi nav kiriye. Lêbelê, nemaze piştî hatina Ocalan a Tirkiyê di sala 1999 an de, ev rewş guherî. Wekî beşek ji siyaseta xwe ya komkirina Kurdan li hin navendên diyarkirî bi awayekî çavdêrîkirî, dewletê derî ji bo komala û sazîyên PKK ê wekî tenê kanala rewa vekir. Bi vî rengî, PKK bû sîstemek ku tevahiya civaka Kurd her warîde li Bakûr-Ewropa kontrol bike. Wê hegemonyayek bi yekdengî, yekrengî, yekpartî û yek serok ava kir.

Modelek wisa li Ewropayê jî hate bicîhkirin. Paşê, ev model derbasî Rojava jî bû. Lêbelê, bi gelemperî, PKK ê hema hema li her deverê ku serwer bû de xwe birêxistin kiriye, ku muzîk, fîlm, şano, televîzyon, sendîkayên karker, rêxistinên kedê, odeyên bazirganiyê, rêxistinên mafên mirovan, şaredarî û rêxistinên civaka sivîl dihewîne. Wê kadro, bingeha xwe ya çekdar û hemî navendên din ên hêzê bikar aniye da ku rê li ber her kes an rêxistina bigire ku li derveyî kontrola wê tevbigere. Şebekeyek mafyawarî  hatiye damezrandin ku, hûn çiqas jêhatî, zanabî, welatparêz û alîgirê Kurdan bin jî, divê cara pêşî biçin û soza dilsoziyê bidin sazîyên  PKK ê yên li Bakur an Ewropayê. Ger hûn dixwazin muzîkê çêbikin, divê hûn biçin rêxistinên li Ewropa an Bakur da ku ji xwe re derîyekê vekin. Ger hûn dixwazin di warê mafên mirovan de bixebitin, divê hûn biçin û soza dilsoziyê bidin koordînasyona meydanî ya PKK ê. Ger hûn dixwazin di ekolojiyê pêşbixin, divê hûn biçin û soza dilsoziyê bidin komîteya ekolojiya PKK ê. Ger hûn dixwazin bibin endamê parlementoyê an şaredar, divê hûn destûr ji Koordînasyona Ewropayê û Qendîlê yên PKK ê bistînin. Eger hûn dixwazin beşdarî desteya rêveberiyê sendîkayek din bibin, divê hûn biçin û beşdarî Komîteya Karkeran a PKK-KCK bibin. Ger hûn dixwazin ji şaredariyê îhaleyek bistînin (berê, dema ku li Bakur gerîla hebûn, divê hûn ji fermandarîya eyaletên aHPG-ê destûr bistînin, divê hûn ji Komîteya Darayî ya PKK ê ya li Bakur an rasterast ji kesayetên payebilind ên PKK ê destûr bistînin.

Îro, li Bakurê Kurdistanê, pergalek bi navê Koordînasyona Tevgera Apoî heye, ku ji hêla endamên PKK ê yên ku 30 sal in di girtîgehê de ne ve hatî damezrandin. Her kesê ku dixwaze tiştek bike, ku dixwaze projeyek bide destpêkirin, neçar e ku biçe û lingên vê koordînasyonê maç bike da ku were pejirandin, da ku wekî dijmin neyê îlankirin.

Rewşek heye ku sîstemek pir dişibihe sîstema Partiya Baasê hatiye damezrandin. Di sîstema Baasê de, kesên ku ne endamên partiyê bûn, heta ji bo beşên zanîngehê nedihatin qebûlkirin. Ji bo ku meriv bi bazirganiyê re mijûl bibe, firinekê veke, qursek taybet wergire, an jî vîzeyek ji bo welatekî biyanî bistîne, divê mirov endamê Partiya Baasê be. Li dibistan û saziyan, her kes dirûşmeyên wekî “bi can bi xwîn em bi te re ne ey Serok” diqîriyan. Kesên ku nexwestin ber xezeba dewletê bikevin, wêneyên Sedam Huseyîn an Hafiz Esed, serokên sîstema Baasê yên li welatên xwe, li malên xwe daliqandin. Sîstemek wisa li Koreya Bakur jî heye.

Di sîstemên Baasê de, rexnekirina partiyê, daxwaza mafan, weke  dijminatî  dihat hesibandin, û yên ku wiha dikirin rastî her cûre zûlmê dihatin.

Niha, di tevgera Apoî a qaşo Demokratîk, Ekolojîk, Rizgariya Zayendî û Komunal a demokratîk de, sîstema îtaaetkirinê ya wekî  Esed û Sedam li ser Kurdan disapîne. Ji mirovan re tê gotin, “Yan tu dê bibî endamê partiyê, dê bibî Apocî, an jî dê liv î warî barkî”

Û bê guman, hemû pergalên xweperest şaxên xwe yên jêrîn jî diafirînin, pergalek rantê dest pê dike, û di encamê de, dîktatoriyek hovane li her aliyê jiyanê belav dibe. Dîktatorek heye, çembera li dora dîktator heye, ev dibin dîktatorên piçûktir, û bi vî rengî ber bi jêr ve belav dibe. Serokên piçûk-piçûk dest pê dikin. Ji ber vê yekê, niha, di saziyên ku PKK hêzê kontrol dike de, tenê qîrkirina “bijî serok Apo” ne bes e. Ger hûn li Ewropayê ne, hûn hewce ne ku Koordînasyona Ewropayê, an jî heke negihîje wê, koordînasyona welatê ku hûn lê dijîn, dilşad bikin; hûn hewce ne ku pesnê wan bidin, qeşmerîyê bû bikin, wan bi diyariyan û rêwîtiyan kêfxweş bikin. Ger hûn li Bakur in, hûn hewce ne ku xwe bi koordînasyona “veşartî” ya PKK ê, bi diyariyan, gotinên xweş, hwd. bidin nasîn. Ger karê we girîng be, wê hingê ev heya Qendîlê dirêj dibe. Yanî wekî gotina navdar dibêje, “ne lîyaqat lê sedaqet”, “ne maf û edalet sertewandin” girînge

Ev sîstem ji ber xwe beşek ji sîstemeke rant ye û gendel e. Di rêveberiya saziyan de pir kêm kes baweriya xwe bi îdeolojiya PKK ê tînin. Di navendê de rant heye û her kes hewl dide ku parek jê vê rantê bistîne. Di nava kivanê de bibişim li Bakurê Kurdistanê, kesên ku di girtîgehan de êş kişandine, bedel dane û bûne qurbaniyên şer, rêjekî kêm di rêveberiya jorîn a saziyan de cih digirin. Hiyerarşiya di nav saziyan de li ser bingeha desthilatdarî, rant û merkezîbûnê ye. Û ji ber ku mirov şirîkê vî rantî ye, li Bakurê Kurdistanê reqabetek mezin, durûtî û qeşmerîya siyasî û sazîyên gendel ava bûye. Di komeleyên baroyan de, parêzer amadekariyê dikin ku di hilbijartinên pêş de bibin endamên parlementoyê, û ji ber vê yekê, ew dixwazin melaqîyê bû koordînasyona PKK ê bikin; bi heman rengî, mamoste û karmendên sivîl di sendîkayan de heman tiştê dikin. Di rastiyê de, ji bilî girseya asta herî nizm, her kes vê pergalê pir zelal dibîne. Lê ew ji ber berjewendiya xwe beşek ji pergalê ne.

Mînak, sedema bingehîn a ku hin parêzer, ku diviyabû di doza Mem Ararat de bêalî û dadperwer tevbigerîbûna, lê mixabin mîna holiganên PKK-ê êrîşî hûnermendê mezin Mem Ararat kirin. Heta Komeleya Mafên Mirovan jî bi vî rengî dîlê sîstema mafyawî a PKK ê ye.

Hevkêşeyek wiha derketiye holê:

Serwerîya PKK ê + gendelên saziyan + hesaben şexsî yên kesan = rizîbûn-genîbûn

Û li dijî van tekoşîn kirin pir zehmet e.

Di dawiyê de, gotinek ji Hannah Arendet heye ku pergalên wiha pir baş vedibêje:

“Di rêxistinên totaliter de rêveberîya payebilind, her kes dizane ku rêber-serok derewan dike. Lê ew dizanin ku heke Serok-Şef winda bike ew ê emî winda bikin loma jî bêdeng dimînin. mebde ne xapîna rêber e, lê neşikestin e; heke baweriya bi vê yekê biqede, cîhana xeyalî ya totalîterîzmê dê carekê de hilweşe, û rastî dê serdest bibe.”

Belê, ji bo ev pergala gendelîyê binekeve hemî hevdû diparêzin. Demokrat-Welatparêzên rastîn ên Kurd divê ji bo hilweşandina vê pergalê tevbigerin, wekî din ev nexweşî dê li seranserê civaka Kurd dagirbike.