Peyama Ocalan a ji bo KNK’ê di navbera teorî û pratîka siyasî de

Ebdullah Ocalan ku li zindana Îmraliyê ye, peyameke nivîskî ji bo 24’emîn Civata Giştî ya Kongreya Neteweyî ya Kurdistanê (KNK) şand. Ocalan di peyama xwe de ku piranî ji tespîtên teorîk pêk tê, bang li aliyên Kurd kir ku “lêgerîna li yekîtiya demokratîk mezir bikin”, lê rexneger balê dikişînin ser ku ev daxuyaniyên wî bi kiryarên li ser erdê re li hev nayên.

Ocalan di peyamê de îdea dike ku gelê Kurd êdî bûye yek ji dînamîkên herî girîng ên Rojhilata Navîn û bêyî vîna Kurdan tu hevkêşeyên nû ava nabin. Lêbelê, ev pênaseya ku wekî her car zimanekî xwebexş û mîstîk dihewîne, ji aliyê gelek çavdêrên siyasî ve wekî hewldaneke ji bo maskekirina krîzên kûr ên navxweyî yên tevgerê û lawazbûna wê ya li qada navdewletî tê nirxandin.

Di peyamê de xala herî zêde balê dikişîne, bangawaziya Ocalan a ji bo “çanda diyalogê û qebûlkirina cudahiyan li ser zemînekî demokratîk” e. Çavdêrên herêmî destnîşan dikin ku dema Ocalan behsa “yekîtiya neteweyî ne karê partiyekê ye” dike, di pratîkê de rêxistina wî (PKK) li çar parçeyên Kurdistanê tawanbar e ku nêzîkatiyeke yekdestdar (monopolîst) dimeşîne, hêzên din ên Kurd wekî “xayîn” pênase dike û rê nade tu dengên cuda yên siyasî.

Ocalan herwiha di peyama xwe de şer û tundûtûjiyê red dike û daxwaza çareseriya bi rêya “siyaset û hiqûqê” dike. Ev helwesta ku wekî paradoksa herî mezin a tevgerê tê dîtin, di demekê de tê ziman ku rêxistina wî hîn jî dev ji şerê çekdarî bernedaye û li herêmên wekî Şingal, Rojhava û Herêma Kurdistanê dibe sedema alozî û bêîstîqrariyê.

Di encamê de, ev peyama Ocalan a ji bo KNK’ê, her çend di rûber de wekî bangeke aştiyane û neteweyî bêt nîşandan jî, ji aliyê rexnegeran ve tenê wekî “retorîkeke siyasî” û hewldaneke ji bo parastina şerîata saziyên wekî KNK’ê tê dîtin, ku ev sazî bi xwe jî ji aliyê gelek hêzên sereke yên Kurd ve wekî baskekî siyasî yê PKK’ê tê qebûlkirin, ne wekî kongreyeke neteweyî ya serbixwe.