Peyama Ocalan ji bo Kongreya ANKA-DER ê şandî û nêzîkatiya PKKê ji bo meseleya “Şehîdan”…

Evdila Ocalan, 52 sal in, kesên ku di nav PKKê de jiyana xwe ji dest dane bi bîr tîne, lê wî carekê jî behsa Kurdistanê nekiriye…

Evdila Ocalan peyamek ji bo konferansa ku ji bo bîranîna windahiyên ku PKKê di mawê 52 salan de dane hetî lidarxistin şand. Ocalan carekê jî peyva Kurdistanê bi kar neanî, û diyar kir ku wan jiyana xwe “ji bo avakirina civatek demokratîk” ji dest dane. Ger ew nikaribe dema ku bi hezaran kesên ku di şerê PKKê de jiyana xwe ji dest dane bi bîr bîne, û nikaribe bêje Kurdistan, ew ê kengê bêje Kurdistan? Bi rastî, çend gotin divê li ser van “şehîdên PKKê” werin kirin.

Di 21 ê Kanûnê de, Komeleya Anatoliyê ya Alîkarî û Hevgirtinê bi Malbatên û Xizmên Xwe Winda Kirine (ANKA-DER) kongreya xwe ya 4 emîn a asayî li dar xist. ANKA-DER rêxistinek e ku ji bo rêxistinkirina malbatên şehîdên PKKê hatî damezrandin. Balkêş e ku ev rêxistin, ku ji hêla malbatên şehîdên PKKê ve hatî damezrandin, heta niha qet nehatiye dîtin-bihîstin. Ji bilî daxuyaniyên carinan, ti mîsyonek wê tune. Lê ji nişkê ve, ev hemû rêxistin di sala 2025an de, sala ku PKKê xwe hilweşand, ji nişka ve çalak bûn. Gelo çima? Çima dema ku PKKê xwe bêçekkirî van rêxistinan xwe çalak kir.? Ji bo fêmkirina vê yekê, divê mirov sosyolojiya PKKê bizanibe.

Û ya herî girîng jî, Ocalan peyamekê ji vê kongreyê re dişîne, û di wê peyamê de ew kesên ku ji bo Kurdistanê jîyana xwe ji dest dane bi bîr tîne û carekê jî peyva “Kurd” an jî “Kurdistan” bikar nayne.

Di şerê 52 salan ê PKKê de bi hezaran ciwanên Kurd jiyana xwe ji dest dane. PKKê van mirinan, hem yên di nav refên xwe de û hem jî yên ku ew bûne sedema mirina wan, wekî amûrek sereke ya propagandayê bi kar aniye. Bi têgeha “îxanetkirina şehîdan” wekî gopalekê, PKKê ew li dijî kesên di nav rêxistinê de û li derveyî wê ku siyaseta wê rexne dikin bi kar aniye. Rexne li Ocalan bikin? Di cih de bibêjin, “Rêber hevalê şehîdan e.” Rexne li siyaseta PKKê bikin? Bibêjin, “PKKe tevgereke şehîdan e.” Ger endamek bixwaze ji PKKê veqete? Bibêjin, “Te xiyanet li şehîdan kiriye.” Hûn çi bikin jî, hûn bi dîwarê şehîdan yê ku PKKê bi leşe ciwanên Kurd ve avakirîye re rû bi rû dimînin. Tiştê herî girîng ku PKKê dike PKKr, ev kesên ku jiyana xwe ji dest dane ne. Bi rêya şehîdan, wê mîsyonek pejirandiye ku her tişt rast, ji rexneyê wêdetir û pîroz e. Wekî din, wê bi xwînê malbat bi xwe ve girêdaye. Ji bo mirina kesekî ji her malbatê planeke taybetî hatibû çêkirin. Bi vî rengî, malbat neçar man ku bibin endamên PKKê. Pêwendîyek xwînê bi rêxistinê re çêdibe. Bo nimûne, li Bakur, hewldanên taybet hatin kirin da ku zarokên malbatên navdar werin tevlîkirin. Li Rojava, zarokên kesên ji partiyên din bi fermî hatin revandin û birin nav PKKê. Û ji mirina van kesan siyaset hate çêkirin. Bê guman, malbat jî bi xwînê bi PKKê ve hatin girêdan. Yên ku li zarokên xwe digeriyan an jî ne endamên PKKê bûn, bi “heqaretkirina şehîdan” hatin tawanbarkirin.

Yanî bi kurtasî, mirinên di nav PKKê de mijara giring ya lêkolînêye ku li ser têgeha “şehîd û xiyaneta li şehîdan” divê were kirin.

Lê di rastiyê de, xiyaneta herî mezin a li hember şehîdan jî PKKê bi xwe dike. PKKê têgeha “şehîdbûnê” wekî projeyek endezyariyê ya psîkolojîk û sosyolojîk bi kar aniye, wê bi awayekî berûvajîkirina rastîyan de bikar

tîne.  Serdema ku PKKê herî zêde qurbanî dayî piştî salên 1990 î bû. Lêbelê, Ocalan vê serdema piştî salên 1990 î wekî şerekî nehewce pênase dike. Ev tê vê wateyê ku yên ku mirine bi awayekî nehewce jîyana xwe ji dest dane. Ev tê wê wateyê ku hûn çekan didin 50 kesan û wan dişînin çiyayan, dibêjin ku mirin qehremanî ye. Lê paşê hûn dibêjin ku ew şer pirr xelet bû. Ev xiyanetek li hember şehîdan e, heta bêexlaqîye ango dizîna jiyana mirovan e.

Di peyama xwe ya ji bo Kongreya ANKA-DER ê de, Ocalan carekê jî behsa Kurdistanê nake, lê dibêje, “Têkoşîna ji bo azadiyê ne hunera zêdekirina mirinê ye, hunera rêxistinkirina jiyanê ye.” Wê demê ma mirov jê napirsin, “Çima te di salên 90 î de mirov şandin şerekî bêwate û bêdawî? Çima te rê li ber mirovan negirt ku xwe ji bo te neşewitînin?” Helwesta Ocalan”xiyanet e, di serî de li dijî Kurdan, lê bi taybetî jî li dijî kesên ku jiyana xwe ji dest dane.” Ev rastî ye. Ocalan kujerê ciwanên Kurd e.

Ocalan ewqas bêrêzî li hember miriyan dike ku ew ê heta li ser ciwanên Kurd ên ku wek şehîd bibêje, “Ev kiryara wan a dawî ya li hember me bû,” an jî “Ew ji bo cixareyekê mirin.” Wî qet dilsoziyek nîşanî şehîdan an malbatên wan nedaye. Ger hûn binêre, ji dema ku PKKê xwe fesih kirî û wir ve heroj, navên bi dehan ciwanên ku jiyana xwe ji dest tene eşkere kirin. Gelo çima wan heya nuke vedişêra? PKKe dibêje, “Ez ê wan dema ku ji min re hewcebe ragehînim”

Kesên ku jiyana xwe di şerê ji bo PKKê de ji dest dane, piraniya wan zarokên malbatên xizan bûn. Gelek ji wan malbatên ji ber tevlîbûna zarokên xwe hejar û perişan bûn, neçar man ku koçber bibin. Hin malbatan sê zarokên xwe di şerê ji bo PKKê de ji dest dane, lê xwişkên wan ketine nav jîyaneke nebaş û mecbûr maye ku parsekî bike. PKKe

rêxistinek pir dewlemend e, lê dîsa jî qet quruşek nedaye van malbatên şehîdan. Bi salan e, PKKê şaredariyên li Bakur kontrol dikir, bi mîlyonan dolar distand, lê tenê ji malbatên kesên ku di şerê ji bo wan de ji dest dane re – ku ew jê re dibêjin “malbatên bi qîmet” – karên berhevkirina gilêş-zibil layiqî wan dîtîye. Ji wan malbatên ku bedelên mezin dane, tu kes di meqamên serokatiyê an erkên payebilind de cih negirtîye.  

Ji ber vê yekê çima PKKê ji nişkê ve malbatên şehîdan bi bîr hat? Ji bo vê yekê gelek sedem hene. “PKKê xwe ji hev belav kiriye, bêaramiyek di layengirên wê de heye, mirov dibêjin ‘Ma em tenê mirin û bes e, me çi bi dest xist?’ Û ev bertek dikare di pêşerojê de bibe sedema pirsgirêkên mezin. Niha PKKe dîsa hewl dide ku ji malbatên kesên ku jiyana xwe ji dest dane bingehek milîtan biafirîne bi navkirina wan ‘malbatên bi nirx’. Wekî din, ji bo parastina navûdengê xwe yê xerabûyî, dîsa xwe dispêre ‘şehîd’ an. Ji ber vê yekê armanc dîsa xurtkirina rêxistina xwe ya Kurdayetî dûr.

Ocalan Dehaqekî rastîn e. Wî sere bi hezaran ciwanên Kurd xwar da ku xwe pê bilind bike. Peyama ku Ocalan ji Kongreya ANKA-DER re şandiye mînakek bêşermiyê û bêwijdaniyê ye. Ev hewldanek e ku xiyaneta xwe ya dîrokî veşêre…”