Rûyê rastîn ê PKK’ê: Apocîtî – Apoperestî û berhewabûna gelekê…

Doh salvegera yekemîn a xwehilweşandina PKK’ê û devjêberdana têkoşîna çekdarî bû. Li ser ka PKK dê çawa tevbigere û piştî hilweşandina xwe dê çi navî bigire, bendewariyek hebû. Doh, Mustafa Qarasu û Sozdar Avesta, rêberên PKK’a hilweşiyayî, daxuyaniyek xwendin û xwe wekî “Rêveberiya Tevgera Apoyî” bi nav kirin. Ev tê wê wateyê ku ew ê êdî navê “Rêveberiya Tevgera Apoyî” bikar bînin.

Piştî PKK’ê xwe hilweşand, nîqaşên li ser şêwazê tevgerê û navê wê hebûn. Ocalan di notên hevdîtinên xwe û pirtûka xwe ya dawî de destnîşan kiribû ku ew dixwaze navê tevgera nû wekî “Tevgera Komunalîst a Demokratîk” deyne. Di vê serdema navberê de, navê KCK’ê kêm caran dihat bikaranîn da ku ji berteka dewletê dûr bikeve. Wekî din, KCK bi rastî xwe nehilweşandiye. Lêbelê, navê “Akademiya Zanistên Civakî ya Ebdullah Ocalan” bi giranî dihat bikaranîn. Û civîna dawîn di bin navê “Rêveberiya Tevgera Apoyî” de hat lidarxistin.

Ev nav bi îhtîmalek mezin ji hêla Ocalan bi xwe ve hat pêşniyarkirin. Ji bo serokatiya PKK’ê bêyî erêkirina Ocalan ne mimkûn e ku li ser mijarek wusa tevbigere. Ji aliyê felsefî ve, nav ne tenê ji bo behsa kesek, komek an tiştekî ne; ew di destnîşankirina bingeha hebûnê, wateya cîhanî û nasnameya wê de bingehîn in. Yanî, hûn li gorî navê xwe îmajekê diafirînin.

Dema ku PKK cara yekem derket holê, heta di qonaxa xwe ya komê de jî, li Enqereyê xwe wekî “Neteweyî” bi nav kir. Di wê demê de, di nav çepgirên Tirk û Kurdan de kevneşopiyek hebû ku tevgeran bi navê serokên xwe pênase dikirin. Barzanî, Kaypakkayaî, Qivilcimcî û gelek tevgerên din bi vî rengî dihatin binavkirin. PKK heta sala 1977’an xwe wekî Gruba Neteweyî bi nav dikir. Lêbelê, piştî ku Ocalan di sala 1977’an de bi Necatî Kaya (Pîlot) re –ku Pîlot wekî ajanekî dewletê dihat naskirin– çû seredana Kurdistanê, Pîlot Necatî di civînan de navê “Apocî” bi dengekî nizm digot. Paşê, di pevçûnên Hîlvan-Sêwregê de, dema ku PKK bi eşîrên Bucax û Silêmaniyan re pevçû, navê “Apocî” li Riha (Urfa) belav bû. Bi kurtasî, navê “Apocî” cara yekem ji hêla Pîlot Necatî, ajanekî tirk û eşîrên Rihayê ve hat bikaranîn.

Lêbelê, Mazlûm Dogan yekem kes bû ku di kongreya damezrandina PKK’ê de li dijî vê pênaseyê derket û got: “Divê em bibin partiyek xwedî bername û rêziknameyek.” Paşê, Kemal Pîr di zindana Amedê de pêşberî dozgerî got ku pênasekirina me wek “Apocî” sivkahî û bêrûmetkirina me ye.

Ji salên 1980’yî heta salên 2000’î, tiştek heke navê Kurdistanê li ser nebe nikaribû li Kurdistanê bijî. PKK’ê wekî ku navê xwe bi Kurdistanê ve girê da, navê Kurdistanê li hemî sazî û dezgehên xwe jî kir; weke artêş, eniya şer, tevgera jinan, tevgera oldaran, ciwan û rewşenbîran. Bi vî rengî wan Kurd li dora xwe kom kirin. Dema ku Ocalan dest bi jiyana li Îmraliyê kir, rewş guherî. Peyva “Demokratîk” li her tiştî hat zêdekirin: ciwan, jin, civak, îdeolojî, partî hwd. Peyva “Demokratîk” pê ve hat zeliqandin.

Niha, têgehên wekî komunalîzm û entegrasyonê têne bikaranîn. Û niha her tişt li ser Apocîtiyê hatiye avakirin… Di wêjeya nû ya PKK’ê de, têgehên Kurdistan, Têkoşîna Neteweyî ya Kurd û Azadiya Kurdistanê tune ne –ji bilî karanîna wan a sînorkirî ji bo konsolîdekirina girseya xwe.

Bi salan, PKK’a ku hemû pêkhate, sazî û partiyên civakî yên Kurd wekî paşverû, kevneşop, reformîst, rizî û gendel didît, di dawiyê de veguherî terîqatekî weke Şêx-Mirîd-Mezheb. Têgehên Ocalan ên civaka azad, civaka komunal, civaka bêdewlet, civaka rizgariya zayendî, civaka ekolojîk û civaka xweser a demokratîk tenê propagandaya vê terîqatê ne.

Di salên 1980’yî de, dewleta Tirk bi zanebûn siyaseteke terîqat-cemaat pêş xist da ku bikaribe civakê kontrol bike. Civaka Tirkiyê bi rêya terîqat û cemaatên wekî Îsmaîl Axa, Cemaata Menzîl û Cemaata Îskender Paşa dihat birêvebirin. Li ber vê pêla dewletê, behra Kurdan jî terîqata Apocî ket.

Me berê jî gotiye ku PKK ne tevgereke modern e, terîqat e; ew her kesê li derveyî terîqata xwe wekî kafir û minafiq dibîne, û ev polîtîkayeke dewleta Tirk e. Wê demê ji me re digotin: “PKK tevgereke rêbertiyê ye, ew ê yekîtiya Kurdan çêbike” û hwd. Niha, mîna keriyekî pezê ku di latê de diçe, hinek Kurd bûne mirîdên terîqata Apoyî.

Ne Ocalan, ne PKK û ne jî Tevgera Apoyî di tu daxuyaniyek nivîskî ya fermî de behsa mafê zimanê dayikê, mafê serweriya Kurdan, an mafê xwerêveberiyê ji bo Kurdan nekiriye. Tenê di nameyên navberê de mijarên bi vî rengî ji bo bisekinandina berteka raya giştî têne bikaranîn; di çapemeniya PKK’ê de bi tenê rêzikekê behsa Kurdan dikin. Lêbelê, tenê xalek sabit heye; ew jî azadiya Ocalan e.

Yên ku ji bo azadkirina Kurdan dest bi xebatan kirine, hemû Kurdan ber bi bênasnameyî û bêneteweyîbûnê ve dibin. 48 sal berê, PKK’ê bi gotina “Kurdistana Yekgirtî ya Serbixwe” Kurd li pey xwe kişandin. Yên ku siwarî wê qîtarê bûn, niha bi navê azadiya Ocalan û Tevgera Apoyî rêwîtiya bêrûmetiyê dikin. Ev lîstikek e, ev komployek li dijî Kurdan e û ev projeyek e.

Ev bêrêziyeke li hember kur, keç û xwîna Kurdan a hatiye rijandin e, nemaze li Bakurê Kurdistanê. Veguherandina Kurdan bo terîqatekê plana li dora Ocalan e ku ji rabirdûya wan a tarî sûd werdigirin; ev projeyek dewletê ye.

Bikaranîna eşkere û fermî ya navê “Tevgera Apocî” ji aliyê PKK’ê ve pênaseyek pir guncaw û rast e. Ya rastîn ev e ku PKK’ê ti têkiliya xwe bi Kurdîtiyê, Kurdistanê an jî têkoşîna azadiyê re tune ye. Dewleta Tirk piştgiriyê dide vê terîqatê da ku bikaribe Kurdan li dora vê terîqata Apoyî îqame bike. Bê guman, divê ew kesên ku li Kurdistanê mirîdên Ocalan in û yên ku baweriya xwe bi Têkoşîna Neteweyî ya Kurd tînin ji hev veqetin.

Li Kurdistanê, divê welatparêz û Mirîd rêyên xwe ji hev cuda bikin.