Dema ku PKK di sala 1978an de hate damezrandin, armanca wê ya destpêkê wekî “Kurdistana serbixwe û yekgirtî” hate ragihandin. Di sala 1999an de, dema ku Ocalan çû Îmraliyê, armanca xwe guhert. Armanca nû ya Ocalan ev bû: “Kurd ne hewce ne ku dewleteke serbixwe ava bikin; hewcedariya wan bi vê heye ku dewleta Tirkiyeyê demokratîk bikin û Komara Demokratîk ava bikin.”
Ji sala 1999an heta sala 2025an, bi hezaran ciwanên Kurd di têkoşîna PKKê de ji bo demokratîkkirina Komara Tirkiyeyê canê xwe ji dest dan. Lê Komar demokratîk nebû…
Di sala 2025an de, Ocalan PKK fesih kir. Û dema ku armanca xwe ya nû ragihand, wî got ku hewce nake Kurd daxwaza dewlet, otonomî an jî mafên çandî bikin. Armanca nû ya Ocalan ji bo Kurdan ev bû: “Entegrasyona pozîtîv”.
Niha Ocalan peyva “pozîtîv” li her têgeha ku bikar tîne zêde dike, ku ev yek tê wateya ku ew tişt erênî ye: damezrandina pozîtîv, entegrasyona pozîtîv, yekbûna pozîtîv… Ti têgeh tenê bi zeliqandina peyva “pozîtîv” nabe pozîtîv. Armanca Ocalan ew e ku bi lîstikên peyvan, li ber çavê girseyên ku zû bi tiştan nahesin, kerametekê ji xwe re çêbike. Wekî din, siyaseta “entegrasyona pozîtîv” di bingeh de polîtîkayeke fîltrekirî ya asîmîlasyon û bindestiyê ye ku hêzên kolonyal bi salan e pêk tînin.
Ocalan li ser siyaseta entegrasyona pozîtîv wiha dibêje: “Divê têkiliyên hemwelatîbûnê ne li ser bingeha aîdiyeta neteweyî, lê li ser bingeha girêdana bi dewletê re werin avakirin.”
Yanî, wateya vê armancê ev e: “Kurd ne neteweyek in û mafên wan ên xwezayî yên ku ji netewebûnê dertên nînin; lê ew ne Tirk in jî, tenê welatiyên Tirkiyeyê ne.” Siyaseta entegrasyonê ya Ocalan ew e ku Kurdan bike welatiyên asayî yên Komara Tirkiyeyê. Yanî Ocalan Kurdan bê welat, bê dîrok, bê çand û huner û bê Kurdistan pênase dike.
Ev tê vê wateyê: 50 sal in Kurd li hember Tirkkirinê li ber xwe didin, dimirin, tên perçiqandin, ji war û welatê xwe dibin mişext û hwd… Gelo ev hemû rezalet tenê ji bo ku bibin welatiyên Tirkiyeyê hate jiyandin?
Pêkanîna herî berbiçav a siyaseta “entegrasyona pozîtîv” ya Ocalan, Rojava ye. Li Rojava, Kurd hema bêje di rewşeke mîna dewletê de bûn. Lê di encama siyaseta Ocalan de, niha li Rojava zimanê Kurdî (di asta fermî de) qels bûye, navekî Kurdistanê nemaye û navên bajarên Kurdan tên guhertin. Kurd mîna xwestekaran ji Şamê lava dikin da ku hinek bermayiyên desthilatdariyê bide wan. Ji vê rewşê re dibêjin “Entegrasyona Pozîtîv”… Lêbelê, tiştê ku li Rojava qewimî, siyaseteke asîmîlasyonê ya fîltrekirî ye.
Û Ocalan niha vê siyasetê li Rojava wekî modelekê ji bo çar perçeyên Kurdistanê pêşkêş dike. Ev armanca nû ya Ocalan, ku Kurdan ji netewebûnê dûr dixe û wan vediguherîne dûvika kolonyalîzmê, ne siyaseta entegrasyoneke pozîtîv e, lê projeya xiyaneteke pozîtîv e.
