Serkeftina Cehşatî û Rastiya Bafil Talabanî
Peyva “siyaset” ji koka “seys” a erebî tê ku tê wateya xwedîkirin û perwerdekirina hespan. Ji ber vê yekê, siyaset di eslê xwe de meseleyeke perwerde û rêveberiyê ye.
Di sala 1966an de, Kurdan pênaseyeke pir guncaw li vê peyvê zêde kirin; ji kesên ku ji hêla dagirkerên xwe ve têne perwerdekirin û rêvebirin re, li şûna “siyasetmedar”, gotin “Cehş”.
Çawa ku peyva siyaset ji bo cîhanê girîng e, peyva “cahş” jî ji bo ferhenga siyasî ya Kurdan bi heman rengî girîng e. Her gava ku Kurdan dixwest gavekê ber bi azadiyê ve bavejin, dagirkeran bi rêya “cehşan” rê li ber wan girtiye.
Ji sala 2017an vir ve, Bafil Talabanî ala cehşatiyê bilind dike. Bafil Talabanî, yê ku berê nikaribû pêlavên xwe rast li pêyên xwe bike û bi uslubeke soytarî diaxivî, gelo çawa di nava 9 salan de li Kurdistanê bû “siyasetmedar”?
Sedem eşkere ye: Eniya dijî-Kurd di sedsala 21an de hewceyî kesekî bû ku wî li dijî daxwaza azadiyê ya Kurdan bikar bîne. Bafil Talabanî ji bo pileya cehşatiyê navê herî guncaw bû. Ji ber ku Bafil qet li Kurdistanê nejiya bû, bi Kurdî nedizanî û di navbera alkol, qumar û madeyên hişber de asê mabû.
Malbata wî, bi taybetî bavê wî Celal Talabanî, hatina wî ya Kurdistanê qedexe kiribû û ew nêzî karên siyasî yên YNK’ê nedikir. Bafil Talabanî, ku tu têkiliya wî bi Kurdbûn û welatparêziyê re tunebû, ji bo bikaranînê amûreke pir hêsan bû; ji ber vê yekê ew hate xemilandin, kemilandin û kirin serokê YNK’ê.
Wekî hemû xayînan, ew jî di destpêkê de têne bikar anîn, têne biriqandin û bilindkirin; paşê dibin xulam û di dawiyê de, dema ku dema wan derbas bû, wan diavêjin nav ziblê dîrokê. Bafil Talabanî niha di qonaxa “biriqandinê” de ye û serkeftinên wî yên derewîn wekî rastî têne nîşandan. Lê di rastiyê de, Bafil Talabanî pêkenokek e ku hevsarê wî di destê Îran, Brîtanya û her kesê ku li dijî serxwebûna Kurdan e, de ye. Ew li gorî daxwaza kesên ku hevsarê wî dikişînin tevdigere.
Gelo ew serkeftin e ku mirov bihêle Pêşmergeyên mîna Xezal Mewlan ji Rojhilatê Kurdistanê, ji ber tirsa Îranê, li nexweşxaneyên Silêmaniyê neyên dermankirin?
Gelo ma serkeftin e ku YNK hemû çavkaniyên xwe ji bo dijminatiya Kurdistanê bikar bîne?
Yên ku wî bikar tînin jî baş dizanin ku ew kesekî bêqelîte ye.
Di Nîsana 2026an de, lûtkeya “serkeftina” Bafil Talabanî wekî kuklayekî (pêlîstokekî) derket pêş. Ew û medyaya wî, radestkirina serokatiya Iraqê û parêzgariya Kerkûkê dixemilînin û wekî serkeftinekê pêşkêş dikin. Tiştê herî xirab ku dikare bi serê gelekî de were, normalîzekirin û teorîzekirina xiyanetê ye. YNK û Bafil Talabanî niha vî karî dimeşînin; ew xiyanetê wekî serkeftin nîşan didin.
Lê em bipirsin: Bafil Talabanî, yê ku Kerkûk sê caran firotiye, li dijî kê serkeftin bi dest xistiye? Gelo li dijî dagirkerên Kurdistanê? Nexêr! Berevajî vê, her kesê ku dijminatiya Kurdistanê dike, niha ji Bafil Talabanî razî ye:
Îran, a ku dixwaze Kurdan bifetisîne, ji Bafil razî ye.
Şîe û Sunnîyên Iraqî, yên ku dixwazin statuya federal a Herêma Kurdistanê birûxînin, ji Bafil razî ne.
Reyan Kildanî, yê ku Kurdan wekî dijmin dibîne û dibêje “Em ê Kurdan ji deşta Nînewayê derxînin”, ji Bafil pir razî ye.
Devlet Bahçelî, yê ku piştî 89 salan bi gotina “Kerkûk Tirk e” tayînkirina parêzgarê Tirkmen pîroz kir, ji Bafil razî ye.
Brîtanya û hin lobiyên Rojavayî, yên ku ji hêza Kurdan ditirsin û Iraqê ji bo berjewendiyên xwe bikar tînin, ji Bafil razî ne.
Fidel Castro dibêje: “Ger dijminên te pesnê te bidin, ev tê vê wateyê ku bêşerefiyek (bîjatîyek) di te de heye.” Erê, bêşerefiyek mezin di helwesta Bafil Talabanî de heye. Yên ku wî bikar tînin, egoya wî xurt dikin, lê gava dem hat, ew ê di gava yekem de wî biperçiqînin.
Bafil Talabanî niha “fahişeyekî siyasî” ye ku ji hêla her kesî ve tê bikar anîn da ku Herêma Kurdistanê qels bibe. Dîroka siyasî nîşanî me daye ku cehş tu carî bi ser nakevin. Li ku derê cehş bi ser bikevin, miletê Kurd winda dike. Di encamê de, cehş diçin dojeha keran.
Fahişeyên siyasî bi ser nakevin; ew tenê di rûpelên reş ên dîrokê de, li kêleka bêrûmetan cih digirin. Tiştê ku Bafil Talabanî û medyaya wî wekî serkeftin pêşkêş dikin, di rastiyê de bilindbûna cehşatiyê û fahişetiya siyasî ye. Lê bila her kes zanibe: Hilweşîn û têkçûna wan nêzîk e.
