Alî Kemal Özcan rexneyên tund ji Partiya Demê kirin: “Ji bilî min kes behsa Ocalan nake”
Serokê Beşa Sosyolojiyê û Şêwirmendê Rektorê Zanîngeha Tunceliyê Dr. Alî Kemal Özcan, bi daxuyaniyên xwe yên dawî yên li ser Partiya Demokrasî û Wekheviya Gelan (DEM Partî) û Abdullah Ocalan, careke din bal kişand ser xwe. Özcan, ku wekî kesayetekî nêzîkî dezgehên hesas ên dewletê û girtiyê Îmraliyê Abdullah Ocalan tê nasîn, rexneyên pir tund û rûpela paşerojê ya siyaseta Kurdî vekirin.
Dr. Alî Kemal Özcan di daxuyaniya xwe ya nû de rêveber û parlementerên Partiya DEMê bi awayekî eşkere tohmetbar kirin û got, “Ji bilî min kes qala Ocalan nake, ji ber ku ew wî nas nakin. Ew hemî bêkêr in, hemî saf in û hemî materyalîst in.” Özcan destnîşan kir ku zimanê polîtîk ê partiyê di asta daxuyaniyên fermî de tenê ji bo berjewendiyên kesane û bidestxistina postan tê bikaranîn.
Sosyolog Özcan di berdewamiya rexneyên xwe de bal kişand ser mekanîzmaya hilbijartina namzedan di nav partiyê de û pênaseyeke balkêş kir. Wî diyar kir ku her kesek ji bo gotina hinek gotinan rêz dibe û anî ziman: “Serokê navçeyê yê ku rojê 5 caran dibêje ‘Serok’, serokê parêzgehê yê 10 caran dibêje ‘Rêberî’, endamê rêveberiyê yê 15 caran dibêje ‘Serokatî’ û endamekî parlementoyê yê ku 20-30 caran dibêje ‘Birêz Ocalan’ heq dike ku bibe fermanber an parlementer.”
Ev nîqaşên Alî Kemal Özcan, bûyerên krîtîk ên hilbijartinên herêmî yên 23ê Hezîrana 2019an tînin bîra mirov. Di wê serdemê de, di navbera Îmralî, Selahattin Demirtaş û Qendîlê de li ser helwesta hilbijartinên Stenbolê nakokiyeke kûr derketibû holê; Ocalan daxwaza “bêalîbûnê” dikir, lê eniya din pişgiriya namzedê CHPê dikir. Di wê xirecirê de, Özcan bi destûra dewletê çûbû Îmralî û nameya Ocalan a ji bo “bêalîbûnê” anîbû, lê ew name ji aliyê HDPê ve hatibû sansûrkirin.
Li gora çavdêrên siyasî, ev daxuyaniyên tund ên Dr. Alî Kemal Özcan di demekê de ne ku li Tirkiyeyê cardin nîqaşên li ser “nexşerêyeke nû” û “Tirkiyeya bê teror” germ bûne. Rexneyên Özcan nîşan didin ku şerê navxweyî yê îdeolojîk û taktîkî yê di navbera rênivîsa Îmralî û siyaseta legal a Kurdî de hîn jî wekî pirsgirêkeke bingehîn berdewam dike.
