Abdullah Ocalan ji siyasetmedarê Kurd Dr. Mehmûd Osman çi xwest?
Piştî ku Abdullah Ocalan di 15ê Sibata 1999an de li Nairobiya Kenyayê hate girtin û bo Girtîgeha Girava Îmraliyê ya li Tirkiyeyê hate veguhestin, qonaxek nû di yek ji dozên siyasî yên herî nakok ên dîroka nûjen a Kurd de dest pê kir.
Di wê heyamê de, bi rêya kesekî ku karibû pê re têkilî dayne, Ocalan ji Dr. Mehmûd Osman, kesayetiyek siyasî ya Kurd a navdar ku bi ezmûna xwe ya berfireh di siyaset û têkiliyên navneteweyî de û têgihîştina xwe ya kûr a karûbarên herêmî û Kurdî tê nasîn, şîret xwest.
Pirs ev bû ku meriv çawa nêzîkî dadgehê bibe û çawa dadgeh ji cîhek tenê ji bo darizandina zilamekî veguherîne platformek ji bo ku doza Kurd ji hêla raya giştî ya Tirk û navneteweyî ve were bihîstin.
Şîreta Dr. Mehmûd Osman zelal û rasterast bû:
“Qet bi Tirkî neaxivin. Wergêrek bixwazin û ji wan re bibêjin ku hûn bi Tirkî nizanin. Bila cîhan bibîne ku sedemek we heye, ku hûn ji ber sedemek siyasî têne darizandin, ne tenê wekî bersûcek sûc.” “Dadgehê bikin derfetek ji bo ku doza xwe bigihînin cîhanê.”
Şîret ne tenê meseleya ziman bû; ew vîzyonek bû ji bo veguherandina darizandinê bo peyamek siyasî, misogerkirina ku nasnameya Kurd li dadgehê berî cîhanê hebe.
Lê tiştê ku qewimî cuda bû.
Dema ku rûniştinên darizandinê dest pê kirin, Dr. Mahmoud Othman bi eleqeyek mezin dîmen şopand, bi hêviya ku bibîne ku Ocalan ji hundirê qefesa bersûc bi Kurdî diaxive, da ku doz bi ziman û nasnameya xwe bigihîje cîhanê.
Dr. Mehmûd Osman got:
“Min hêvî dikir ku ez wî ji hundirê qefesa bersûc bibînim bi Kurdî biaxive, da ku cîhan dengê doza Kurd bi zimanê xwe bibihîze. Lê ez matmayî mam dema ku min dît ku ew bi Tirkî rehet diaxive; ew mîna bilbilek di qefesê de diaxivî.”
Dibe ku ev hevok bi tena serê xwe aliyekî paradoksa darizandina Îmraliyê vedihewîne: zilamek di hundirê qefesa bersûc de, lê dengê wî hewl dida ku ji sînorên qefes û dadgehê derbas bibe.
Ji bo hevoka Dr. Mehmûd Osman, “wek bilbil di qefesê de”, ew wêneya herî kurt û bibandor a wê dîmenê dimîne. Dengek ji pişt hesinên girtîgehê diqelişe, di darizandinekê de ku ne tenê dadwerî bû, lê di heman demê de li ser ziman, nasname û vegotina siyasî jî rûbirûbûnek bû.
